Verslag van de soosmiddag Matahari op 19 april 2026
Het was vlak voor de Paasdagen, toen ik besefte dat ik nog wat spullen uit de binnenstad moest halen.
Naar buiten kijkend, overwoog ik, gelet op de weersvoorspellingen, de volgende mogelijkheden, met de bus, met de fiets of lopend.
Ik liet het lot beslissen door een oud kinderspelletje toe te passen, namelijk knopen tellen: bus, fiets, lopen, in die volgorde alle knoopjes van mijn overhemd bijlangs gaand.
Het laatste knoopje gaf de beslissing, lopen dus.
En zo ging ik lopend op pad naar de binnenstad, maar wel met de buskaart achter de hand voor het geval dat …
Gelukkig was het weer mij goedgezind en na een half uur stevig doorlopen was ik in de binnenstad.
Eerst mezelf maar verwennen met hete chocolademelk met slagroom dacht ik, heb ik wel verdiend.
Binnen in het restaurant zocht ik naar een tafeltje, maar zag opeens Ma en Ta Hari naar mij zwaaien.
“Kom er maar gezellig bijzitten, kunnen we lekker bijpraten”, zei Ma Hari.
Ze vertelde dat zij en Ta hadden genoten van de laatste Matahari, van de gezellige sfeer,
de goede muziek en de lekkere Indische snacks, maar vooral van de warmte die de bezoekers uitstraalden.
“We verheugen ons op de komende Paasdagen, maar zien daarna ook direct al weer uit naar 19 april”, zeiden Ma en Ta Hari, waarna zij lachend afscheid van mij namen.
Ik bleef even zitten, nagenietend van mijn bestelling en dacht nog even na over het gesprek.
De Matahari is een begrip waar veel bezoekers elke maand weer van genieten.
En dat wordt allemaal mogelijk gemaakt door een bestuur, allemaal vrijwilligers, bijgestaan door andere vrijwilligers.
Fantastisch toch. Hierna snel mijn spullen gekocht en lopend weer naar huis.
Vandaag is het zondag 19 april 2026, hoera, dus weer Matahari.
Bestuursleden en vrijwilligers waren al druk doende de zaal weer in orde te krijgen voor de bezoekers. 
Ook de leden van de band Cliff & his Lone Stars waren al gearriveerd en druk bezig hun aparatuur en instrumenten op het podium te krijgen en aan te sluiten.
In de keuken werd ook al hard gewerkt, evenals het klaarzetten van de catering, deze keer door Frankie.
De eerste bezoekers waren al gearriveerd en er bleven bezoekers komen, zodat de zaal al gauw lekker vol begon te lopen.
Om 15.00 uur opende Edu deze kumpulan en heette alle bekende en nieuwe bezoekers hartelijk welkom.
Ook de bandleden van Cliff & his Lone Stars van harte welkom, zij komen niet hier uit de buurt en komen op 18 oktober ook weer.
Hierna kwamen de volgende mededelingen:
- De catering wordt vandaag verzorgd door onze aller vriendelijkste kok Frankie Mesker, helemaal uit Bali gekomen.
Ik hoop dat hij het koken niet verleerd is.
- Het is inmiddels al weer 5 jaar dat wij als bestuur functioneren.
Zolang wij bestaan hebben wij onze gewoontes, zowel programmatisch als samenkomst (zitplaatsen).
Wij willen weer een keer proberen met jullie belangstellenden van gedachten te wisselen, hoe nu verder.
En hiervoor een avond of overdag iets organiseren.
- Ik wens u allen een fijne middag toe.
Na deze laatste woorden was het de beurt aan de band en ook zij hadden door hun muziek en zang geen moeite om de vele liefhebbers naar de dansvloer te lokken.
De niet-dansers vermaakten zich met praten en kijken. Bezoekers bleven binnenkomen, en er was een prettige en ontspannen sfeer.
De penningmeesters waren in hun sas want uiteindelijk bleken bijna 110 bezoekers hun tafel te hebben gepasseerd.
Van zowel de snacks als de catering werd goed gebruik gemaakt, evenals de bar waar het drinken werd verkocht.
Ook hier was de uitdrukking: “Gezelligheid kent geen tijd”, volledig op zijn plaats, maar helaas moest Edu om 18.30 uur toch weer deze kumpulan sluiten.
Hij bedankte de band voor hun fantastische muziek en zang en alle andere aanwezigen voor hun komst en wenste iedereen een veilig en wel thuis.
Hopelijk zien we elkaar allemaal weer op zondag 17 mei 2026, dan treedt voor ons op de band Xanur.
Hierna vertrokken de meeste bezoekers, en het bestuur en vrijwilligers brachten vervolgens de zaal weer in de oude staat, waarna ook zij, na een fantastische middag, naar huis konden.
Onderweg naar huis dacht ik nog even na over deze middag en over het gesprek wat ik eerder met Ma en Ta Hari had gehad, het uitzien naar en verheugen op de komende kumpulan.
En niet alleen zij, maar ook veel andere bezoekers verheugen zich hierop.
Ook deze middag bleek weer dat de Matahari voorziet in een behoefte, en dat wij blij mogen zijn dat het bestuur en vrijwilligers dit mogelijk maken.
Dus, zoals Edu al zei: Tot zondag 17 mei 2026.